Advaita Vedanta

home > teksten > archief

Angst en verlangen

Als je te maken hebt met problemen, en je gaat er heel precies naar kijken, lijken ze in feite neer te komen op twee dingen: angst en verlangen. Angst wil zeggen dat er iets is dat je niet wilt en verlangen wil zeggen je iets wilt dat er niet is. In beide gevallen zou je kunnen zeggen dat je uit het Nu probeert te vluchten. Is dat wel eens gelukt? Ik bedoel niet in je fantasie, maar werkelijk? En bleef de angst of het verlangen daarna weg?
Je zou ook kunnen zeggen dat angst en verlangen nu eenmaal horen bij het leven en dat je het zult moeten accepteren. een gedwongen acceptatie is geen acceptatie. Wat is dan wel acceptatie?

Acceptatie zou betekenen dat je de angst ziet voor wat hij is. Je ziet hem opkomen, een tijdje blijven en weer weggaan. Je probeert niet de angst uit de weg te gaan door er een etiket op te plakken. Er zijn veel van dat soort etiketten: "Ik mag niet bang zijn, ik wil van die angst af, deze angst had ik gisteren ook." Als je naar die angst kunt kijken, en als je die etiketten kunt zien als een trucje van het denken, wat gebeurt er dan? Dan wordt alles gezien zoals het is en vertelt het zijn verhaal. Is het verhaal verteld, dan verdwijnt het vanzelf. Houdt in de gaten dat die etiketten en de angst op dat moment allebei objecten zijn in je bewustzijn. Objecten hebben geen zelfstandig bestaan. Ze kunnen niet zonder het tijdloze, ruimteloze subject, dat je bent. Het subject kan wel zonder objecten. Probeer van dit verhaal geen truc te maken om aan de angst of het verlangen te ontsnappen. Degene die aan de angst wil ontsnappen is eveneens een object, en je bent geen object.